• Προσοχή! Οι μαθητές που έχουν γεννηθεί το έτος 2003, πρέπει να καταθέσουν αίτηση στη στρατολογία το χρονικό διάστημα από 2/1/2021 έως και 31/3/2021. Πατήστε το σύνδεσμο εδώ για περισόττερες πληροφορίες. 

     
  • ΝΕΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ  ΔΕΥΤΕΡΑ 7/12/2020. ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΟ ΜΕΝΟΥ "ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ"

     
   

This Site  

   

Login Form  

   

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Details

Από την Εορτή της 28ης Οκτωβρίου – Σχολ. Έτος 2017-18

Υπεύθυνες καθηγήτριες : Αραβανή Μαρία ΠΕ1 & Λιάκου Ελεονώρα ΠΕ2

programma18

Αποσπάσματα και βίντεο από την εορτή μας

Λίγα λόγια τιμής και ευγνωμοσύνης για την αγέρωχη Κυρά της Χειμάρρας, τη Μάνα των πεσόντων, την Ερμιόνη Πρίγκου

Σε μία σεμνή τελετή, στο αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών, τιμήθηκε τον Οκτώβριο του 2014 η 86χρονη σήμερα Ερμιόνη Πρίγκου από την Χειμάρρα της Βορείου Ηπείρου, από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας.  Η γυναίκα που επί 77 χρόνια φυλάει και φροντίζει τους τάφους έξι Ελλήνων στρατιωτών που σκοτώθηκαν το 1941 στην αυλή του σπιτιού της.

Ήταν μόλις εννέα χρόνων, στη δίνη του ελληνοϊταλικού πολέμου, όταν η κυρία Ερμιόνη Πρίγκου, βοήθησε τους γονείς  της να θάψουν τα σώματα έξι Ελλήνων στρατιωτών, που έχασαν τη ζωή τους από εχθρικό όλμο, στο Σκουταρά της Χειμάρρας.

«Στο σπίτι μας, εξιστορεί η κ. Ερμιόνη, έμεναν Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες, ενώ στο διπλανό κτήμα μας, υπήρχαν ελληνικά χαρακώματα. Μια χούφτα Έλληνες κρατούσαν άμυνα, έχοντας απέναντι τους πεντακόσιους και πλέον Ιταλούς. Σε μια επίθεση από εχθρικό όλμο, σκοτώθηκαν έξι στρατιώτες. Τα ξέραμε τα παλικάρια αυτά.  Ένας απ’ αυτούς ο Ανδρέας Προβατάς ζούσε ακόμη. Βαριά τραυματισμένος έδωσε το πορτοφόλι του στον πατέρα μου, για να το παραδώσει στους δικούς του. Δεν του χρειαζόταν πια. Μετά από λίγο ξεψύχησε. Τους φροντίσαμε και τους θάψαμε σε δύο τάφους που ανοίξαμε βιαστικά. Από τότε έως σήμερα, μας συντροφεύουν. Αχ, τα παιδιά… Παίζανε μαζί μου. Μου φορούσαν τα καπέλα τους. Όλο ζωή. Το έφερε έτσι η μοίρα και δεν με αποχωρίστηκαν ποτέ. Ούτε εγώ. Ούτε κανένας από την οικογένειά μας. Γεράσαμε μαζί με τα παιδιά. Θα ζούσαν άραγε τώρα; Μπορεί. Την αγάπαγαν αυτά τα παιδιά τη ζωή λέει η κυρία Πρίγκου, που έως το 1990 και τη πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, κρατούσε «επτασφράγιστο» το μεγάλο μυστικό που έκρυβε στο κτήμα της, κάτω από τις ελιές…

Πέρασαν πολλά χρόνια και ’μεις  κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, τα Ψυχοσάββατα άναβαμε κρυφά κεριά στους τάφους και κάθε Εθνική Εορτή της Ελλάδας μοιρολογούσαμε τα παλικάρια που δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους, που δεν είχαν τη μάνα τους να τους ανάβει το καντήλι. Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, η οικογένεια Πρίγκου αρχίζει να αναζητεί τους συγγενείς των νεκρών στρατιωτών, ενώ με πρωτοβουλία της Νεολαίας της «Ομόνοιας» ανεγέρθη στο κτήμα της κυρίας Πρίγκου, δίπλα στους τάφους ένα λιτό μνημείο για τους έξι ήρωες, πάνω στο οποίο χαράχτηκαν τα ονόματα τους.  Το μνημείο αυτό, ήταν επιθυμία του πατέρα μου πριν κλείσει τα μάτια του. Το ελάχιστο που μπορούσαμε να   κάνουμε γι’ αυτά τα παιδιά που έμειναν για πάντα στην αυλή του σπιτιού μας. Φυτέψαμε και  μια μυρτιά δίπλα από τους τάφους τους, για να έχουν σκιά τα καλοκαίρια οι ήρωες μας. Ήταν και είναι τιμή μας που τα έχουμε στην αυλή μας».

Τα ονόματα των παλικαριών είναι : Δημήτριος Σελάς από τις Αρχαίες Κλεωνές Κορινθίας, Νικόλαος  Βουρλούμης από το Κουμάνι Ηλείας,  Σταύρος Καντάς Σταύρος από τα Μελλίκια Λευκίμης Κέρκυρας, Παναγιώτης Αλογογιάννης από το Καμάρι Κορινθίας, Ανδρέας Προβατάς  από τους Αγραφούς Κέρκυρας και  Ματθαίος Λαγός από τον Πόρο Τροιζηνίας. Ήταν ήρωες και ’μεις σ’ αυτούς οφείλουμε την ελευθερία μας.

 
Απόσπασμα από την κλασική ταινία του CharlieChaplin "TheGreatDictator" - "Ο μεγάλος δικτάτορας".


Η ομιλία του Τσάρλι Τσάπλιν, στον επίλογο της ταινίας:

Λυπάμαι, αλλά δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας. Δεν είναι δική μου υπόθεση. Δεν θέλω ούτε να βασιλέψω, ούτε να κατακτήσω κανέναν. Θα ήθελα να βοηθήσω όλο τον κόσμο, αν μπορούσα. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, λευκούς. Όλοι επιθυμούμε την αλληλεγγύη, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων. Να ζούμε με την ευτυχία των άλλων και όχι με τη δυστυχία τους. Δεν θέλουμε ούτε να μισούμε, ούτε να περιφρονούμε.

Στον κόσμο αυτόν υπάρχει χώρος για τον καθένα. Η καλή Γη είναι πλούσια και μπορεί να παρέχει για όλους. Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη κι ωραία, αλλά χάσαμε αυτό το μονοπάτι. Η πλεονεξία δηλητηρίασε τις ψυχές των ανθρώπων, ανύψωσε τους φραγμούς του μίσους, μας καταδίκασε στη δυστυχία και στη σφαγή. Ορίσαμε την ταχύτητα, αλλά κλειστήκαμε στον εαυτό μας. Η εκμηχάνιση προσφέρει αφθονία αλλά μας έχει αφήσει σε ένδεια. Η επιστήμη μάς έκανε κυνικούς, η ευφυΐα μας σκληρούς και άξεστους. Σκεφτόμαστε πολύ και αισθανόμαστε ελάχιστα.

Περισσότερο κι από τις μηχανές, χρειαζόμαστε την ανθρωπιά. Πιο πολύ από την επιδεξιότητα, χρειαζόμαστε την καλοσύνη και την ευγένεια. Χωρίς αυτές τις αρετές, η βία θα κυριαρχήσει στη ζωή και όλα θα χαθούν.

Σε αυτούς που με ακούνε, λέω: Μην υπακούτε στους αγροίκους, που σας περιφρονούν και σας σκλαβώνουν, που σας δυναστεύουν τις ζωές. Ανθρώπους που σας λένε τι να κάνετε, τι να σκεφτείτε και τι να νιώσετε! Που σας μεταμορφώνουν σε κοπάδι, σε κρέας για τα κανόνια. Μην υποχωρείτε μπροστά σε αυτά τα εκφυλισμένα όντα, στους εγκέφαλους και τις καρδιές των μηχανών! Δεν είστε ούτε μηχανές, ούτε κοπάδι, είστε άνθρωποι! Φέρετε την αγάπη της ανθρωπότητας μέσα στις καρδιές σας, δεν μισείτε! Μόνο όσοι στερήθηκαν την αγάπη μισούν! Οι στερημένοι και οι αφύσικοι!

Μην αγωνίζεστε για τη σκλαβιά, αγωνιστείτε για την ελευθερία! Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη, να δημιουργεί τις μηχανές, να δημιουργεί την ευτυχία! Εσείς έχετε τη δύναμη να δημιουργήσετε την ευτυχία, να εμπνεύσετε μια όμορφη κι ελεύθερη ζωή, να κάνετε αυτή τη ζωή μια υπέροχη περιπέτεια!

Ας αγωνιστούμε για ένα καινούργιο κόσμο, με ευκαιρίες και δουλειά για όλους, μέλλον για τους νέους, ασφάλεια για τους ηλικιωμένους. Ας αγωνιστούμε για ένα κόσμο δικαίου, όπου η επιστήμη και η πρόοδος θα φέρουν ευτυχία σε όλους!

Οι μαθητές μας τιμούν τη γιορτή χορεύοντας χασάπικο :

1.«Δρόμος – Κοκκινιά»

2. «Στου κόσμου την ανηφοριά»


   

ΝΕΑ ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ  

   

Ο ΚΑΙΡΟΣ  

   
© 1o ΓΕΛ ΝΙΚΑΙΑΣ