• Προσοχή! Οι μαθητές που έχουν γεννηθεί το έτος 2003, πρέπει να καταθέσουν αίτηση στη στρατολογία το χρονικό διάστημα από 2/1/2021 έως και 31/3/2021. Πατήστε το σύνδεσμο εδώ για περισόττερες πληροφορίες. 

     
  • ΝΕΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ  ΔΕΥΤΕΡΑ 7/12/2020. ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΟ ΜΕΝΟΥ "ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ"

     
   

This Site  

   

Login Form  

   

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Details

1ο  Λύκειο  Νίκαιας                                                      Οκτώβριος  2015

                                      Εορτή  28ης  Οκτωβρίου 1940

 28OCTOBER

Οι Μαθητές που πρόθυμα και ακούραστα συμμετείχαν στην Εορτή μας: Μαυράκης, Λυμπεριάδου, Μήτση, Παραδεισόπουλος, Κοντομίχαλου, Λελάκης, Μπόλκας, Ψας, Αξαρλή, Ρόβου, Χαβρανά.

Τραγούδια : Μπασιά. Κιθάρα : Μουζάκης, Σουκάκος.

Ζωγραφική: Αξαρλή, Μαυράκης, Κουτσιαρά.

Μικροφωνικές εγκαταστάσεις: Γαλέτσας, Ευθύμερος, Θεριανός, Σούκας.

Υπεύθυνοι Καθηγητές : Αραβανή  Μαρία ΠΕ2, Λιάκου  Ελεονώρα ΠΕ1 & Στρατής Βασίλης ΠΕ2.


 


Η πείνα στην κατοχή - Οι Γερμανοί σκεφτόντουσαν την καταδίκη του Ελληνικού λαού σε θάνατο ….. δια της πείνας. *

          Τα δεινά του πολέμου προκάλεσαν τραγικές επιπτώσεις στον λαό και το μεγαλύτερο βέβαια ήταν η πείνα. Γι’ αυτό, την κύρια ευθύνη είχαν οι Γερμανοί  διότι ως κατοχική δύναμη στην Ελλάδα δεν είχαν προβλέψει να καλύψουν τις ανάγκες σίτισης  του στρατού τους. Συνεπώς, η εύκολη λύση γι' αυτούς ήταν η κατάσχεση τροφίμων. Έτσι ο στρατός ξεχύθηκε στην αγορά και άδειαζε όλα τα μαγαζιά και τις αποθήκες. Άρπαζαν όλα τα δημητριακά, τον καπνό, τη σταφίδα, το τυρί, τις πατάτες, το μπαμπάκι, το λάδι, κάθε λογής τρόφιμα και αγαθά, ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών.  Άρπαξαν τα ζώα, βόδια, αγελάδες, άλογα, διέλυσαν την ελληνική κτηνοτροφία. Ακόμη και τους γαϊδάρους κατέσχεσαν για τις ανάγκες των μεταφορών του στρατού τους. Κατέστρεψαν αγροτικά μηχανήματα και καλλιέργειες.Αφαίρεσαν  μεταλλεύματα, ανατίναξαν ορυχεία και αφάνισαν την βιομηχανία. Επιτάχτηκαν ακόμα και τα τρόφιμα των λαϊκών συσσιτίων. Αφαίρεσαν ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών. Πολύ χαρακτηριστικό της βαρβαρότητας τους ήταν ότι επιτάξανε και το γάλα στο σύνολό του για τις ανάγκες τους και δεν υπήρχε γάλα για τα παιδιά.

      Αντίθετα οι Ιταλοί είχαν ενδιαφερθεί στην αρχή να καλύψουν τις ανάγκες τους , έπειτα όμως ακολούθησαν  το παράδειγμα των Γερμανών.

      Δεν φαντάζεται ανθρώπινος νους την αλόγιστη εκμετάλλευση του ελληνικού πλούτου από τους κατακτητές αφού  μέρος από τα κατασχεθέντα αποθέματα σε λάδι, σταφίδα, καπνό, σύκα και ελιές μεταφέρθηκαν για να θρέψουν τον γερμανικό στρατό της Βόρειας Αφρικής. Ακόμη και ελληνικό νερό στάλθηκε σ’ αυτή την περιοχή.  Επίσης  οι Γερμανοί ίδρυσαν εργοστάσια τροφίμων για να κονσερβοποιούν τα μοναδικά προϊόντα της ελληνικής γης και να τα στέλνουν στην πατρίδα τους.

      Σε όλα τα παραπάνω, να προσθέσουμε τη σκληρή πολιτική της Αγγλίας σε βάρος του ελληνικού λαού, απαγορεύοντας με το πολεμικό της ναυτικό την αποστολή τροφίμων στην Ελλάδα από ουδέτερες χώρες. Οι Ιταλοί είχαν στείλει 800 τόνους δημητριακών, ενώ οι Γερμανοί φορτίο 10.000 τόνων για τους Έλληνες.  Δυστυχώς,  όμως, το πλοίο που εκτελούσε τη μεταφορά βυθίστηκε από τους Άγγλους,  έξω από τις ελληνικές ακτές, παρά το ότι ήταν σύμμαχοι.

      Αναλογικά τεράστια είναι και η ευθύνη των Βουλγάρων που κατείχαν τους σιτοβολώνες της Θράκης -με την άδεια των Γερμανών- στερώντας έτσι μεγάλες ποσότητες σταριού απ’ τους Έλληνες.  Οι Βούλγαροι  θα έδιναν σιτάρι στους πεινασμένους Έλληνες αρκεί να δήλωναν ότι ήταν Βούλγαροι, μόνο τότε!

      Τα χρόνια ΄41-44 ήταν σκληρά και απάνθρωπα για τους Έλληνες και περισσότερο ο χειμώνας  1941-42 ήταν ασυνήθιστα σκληρός και παρατεταμένος. Τα περισσότερα μαγαζιά με τρόφιμα έκλεισαν, ενώ μεγάλες ου­ρές σχηματίζονταν έξω από όσα ακόμα λειτουργούσαν. Η κατακόρυφη πτώση του χρήματος εκμηδένισε τα πάντα. Ο κόσμος συνωστίζονταν για λίγο λάδι, ψωμί ή ζάχαρη και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να φαγωθεί. Όσοι κατάγονταν από την επαρχία έφευγαν για τα χωριά τους, αλλά και αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο, επειδή τα καύσιμα ήταν λιγοστά και στην Αθήνα μειώθηκαν τα δρομολόγια. Οι μετακινήσεις γίνονταν με τα πόδια.

      Κάθε μέρα, στην Αθήνα και τον Πειραιά πέθαιναν χίλιοι άνθρωποι! Σιγά – σιγά ο λιμός πήρε διαστάσεις μιας τραγωδίας. Σκελετοί, σκεπασμένοι με μια χακί κουρελιασμένη κουβέρτα περιφέρονταν ψάχνοντας στα σκουπίδια… πατατόφλουδες, κρεμμυδόφυλλα, ρίζες από μαρούλια και λάχανα, σάπια μήλα, κόκαλα και αποφάγια μαγειρεμένα, ψωμοκόμματα βουτηγμένα στις σάλτσες κι ό,τι άλλο μπορούσε να μασηθεί. Πεινάω! Πεινάω! Άκουγες στην πεινασμένη και παγωμένη Αθήνα του ΄41-42 και δεν μπορούσες να βοηθήσεις γιατί κι εσύ ήσουν πεινασμένος.

      Οι σκύλοι και οι γάτες εξαφανίστηκαν από τους πρώτους μήνες που μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα. Όταν πεινάς θα φας τα πάντα, όταν βλέπεις το παιδί σου τουμπανισμένο θα πουλήσεις τα πάντα για να το κρατήσεις στη ζωή. Μερικές φορές αναρωτιόμασταν: "Μα και σκύλους;". Ναι και σκύλους και γάτες. Τα πάντα έτρωγαν τότε οι Αθηναίοι».

Είναι εξακριβωμένο ότι από τον Εθνικό Κήπο σε μία νύχτα χάθηκαν δύο ελάφια. Εικάζεται ότι πεινασμένοι μπήκαν μέσα νύχτα και τα άρπαξαν για λόγους επιβίωσης. Οι Αθηναίες τα πρωινά του Μάρτη πήγαιναν στο πεδίο του Άρεως για να μαζέψουν σαλιγκάρια.

      Οι θάνατοι ήσαν στην ημερήσια διάταξη. «Σκελετωμένα κορμιά ενήλικων ανδρών και γυναικών, από την ασιτία, ενώ το δριμύτατο ψύχος και οι αρρώστιες αποτελείωναν ακόμη και τους υγιείς ανθρώπους, αφού τα φάρμακα και η ια­τρική περίθαλψη ήσαν ανύπαρκτα. Τα σώματά τους λύγιζαν και οι σκελετοί έπεφταν νεκροί χωρίς ούτε μια κραυγή μέσα στον δρόμο.  Το τραγικό θέαμα έγινε τόσο καθημερινό, που τους κοιτούσαν και προσπερνούσαν, αδιάφορα, τόσο αξία είχε η ανθρώπινη ζωή. Εκτός κι αν το τενεκεδάκι, το κονσερβοκούτι του νεκρού είχε υπόλοιπο φαγητού και δε ντρέπονταν να το φάνε. Στους δρόμους της Αθήνας καινούργια τροχοφόρα, ανεξίτηλα και ανατριχιαστικά στη μνήμη, έκαναν την εμφάνιση τους. Καμιόνια, ακόμα και κάρα της Δημαρχίας, που μετέφεραν σωρούς από σκελετωμένα πτώματα στο νεκροτομείο της οδού Μασσαλίας», γράφει η φωτογράφος Βούλα Παπαϊωάννου.

      Ειδικά, έβλεπες τα παιδιά να κρύβουν το σκελετωμένο κορμάκι τους και την πρησμένη κοιλίτσα τους από την πείνα μέσα σε κουρελιασμένα παλτουδάκια, σε κοντά παντελόνια χωρίς κάλτσες, με τρύπια παπούτσια. Σε ώρες που έδενε το κορμί τους και χρειάζονταν τα καλύτερα υλικά για να τραφούν, έσβηναν και βυθίζονταν στο θάνατο μέσα σε σπίτια σκοτεινά και παγωμένα, όπου στο τζάκι δεν έβραζε φαγητό, όπως πριν, όπου στο δωμάτιο δεν άναβε μαγκάλι, όπως πριν, όπου στη γωνιά δεν έφεγγε καντήλι, όπως πριν, όπου τα ρούχα δεν ήταν ζεστά και καθαρά και μυρωμένα, όπως πριν, μα ήταν κουρέλια κι ήταν φωλιές της ψείρας και του ψύλλου και του κοριού. Επίσης πολλά από τα 340.000 ορφανά, που χωρίς καμία προστασία πάλεψαν να τα βγάλουν πέρα μόνα τους, το διάστημα 1940-1944, τελικά λίγα  έζησαν.

      Και το χειρότερο, υπήρχε Βρεφοδόχος στην  Αθήνα  από το 1941-1944, το άλλο βουβό και σπαραχτικό δράμα μιας χώρας που ψυχορραγεί κατακτημένη ,  το δράμα των γονέων που αποχωρίζονται τα σπλάχνα τους για να τα σώσουν από την πείνα που κατατρώει τους ίδιους.

      Ένα άλλο σκληρό θέαμα ήταν τα συσσίτια με φαγητό 600-800 θερμίδων την ημέρα, όπου περίμενε υπομονετικά ο κόσμος με το κατσαρολάκι και το δελτίο στο χέρι.  Η κατάσταση είχε πάρει, μάλιστα, τόσο δραματικές και τραγικές διαστάσεις, ώστε οι οικογένειες στην μεγάλη πλειοψηφία τους έκρυβαν τον θάνατο των δικών τους ανθρώπων, για να κρατήσουν τα επισιτιστικά δελτία των νεκρών, προκειμένου να μπορέσουν να επιβιώσουν, λαμβάνοντας την όποια μερίδα ήταν δυνατόν να πάρουν. Ο πανικός της πείνας έχει αποσυνθετική επίδραση στο ηθικό των ανθρώπων.

      Ο Καράγιωργας χαρακτηριστικά διηγείται : « το πρωί έφυγα για τη δουλειά,εκείνη είχε ξυπνήσει από τις εξήμισι, για να πάει στην ουρά του φούρνου. Πίστευε πως θα ήταν με τους πρώτους. Βρήκε να περιμένουν διακόσιοι άνθρωποι. Γύρισα στις εννιά το βράδυ κι ήταν ακόμα εκεί, στην ίδια θέση περιμένοντας να φέρουν αλεύρι, να το ζυμώσουν, να το ψήσουν και ν' αρχίσουν τη διανομή που είναι τριάντα δράμια στο άτομο. Τη σήκωσα και τη βάσταξα για να γυρίσουμε σπίτι. Γι' αυτό αγόρασα το ψωμί απ' τον οδηγό. Το αγόραζες με μια χρυσή λίρα".

      Αυτές οι εικόνες αποτελούσαν  μια θλιβερή καθημερινότητα στα αστικά κέντρα της Ελλάδας. Οι πληροφορίες επίσης που υπάρχουν για τα νησιά της Ελλάδας είναι εξ ίσου τραγικές. Οι κάτοικοι Σύρου τηλεγράφησαν στην Αθήνα «Αποστείλατε σίτον ή φέρετρα».

      Οι περισσότεροι άνθρωποι του λαού προσπαθούσαν να εξασφάλιζουν για τους ίδιους και την οικογένειά τους λίγο φαγητό ξεπουλώντας στη μαύρη αγορά ό,τι βρισκόταν στο σπίτι τους. Για ένα καρβέλι ψωμί, για λίγο σιτάρι ή καλαμπόκι, για λίγα όσπρια ή λάδι ξεπούλησαν έπιπλα, χαλιά, σκεύη, ρουχισμό, κουβέρτες, φορέματα, προίκες κοριτσιών τους, χρυσαφικά, δαχτυλίδια, ακόμα και τις βέρες τους, ρολόγια, και πολλοί τα σπίτια τους, τα μαγαζιά τους, ό,τι είχαν. Ολόκληρα νοικοκυριά, ατομικές περιουσίες εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, αποχτημένες από χρόνια πολλά και με μόχθο βαρύ, χιλιάδες επιχειρήσεις μικρές και μεσαίες, ξεπουλήθηκαν για να στομωθεί η πείνα, για να κρατηθούν οι άνθρωποι στη ζωή. Και πέρασαν οι περιουσίες αυτές στα χέρια των “πατριωτών” της ολιγαρχίας και μερικών “τσακαλιών” μεγαλεμπόρων της μαύρης αγοράς, που συνεργάζονταν στενά και αρμονικά με τους κατακτητές, βοηθώντας τους στο μακάβριο έργο τους.

      Οι στατιστικές και οι σχετικές μελέτες αναφέρουν ότι οι νεκροί αυτής της περιόδου από την πείνα και την ασιτία ανέρχονται στις 600.000 με περισσότερα θύματα τα παιδιά. Ακόμη να προσθέσουμε και 300.000 παιδιά που πέθαναν προτού γεννηθούν, κατά τη γέννα ή αμέσως μετά  από την ασιτία και τις κακουχίες των μανάδων τους.

      Οι άνθρωποι της Κατοχής δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο τη φτώχεια, την πείνα και την αρρώστια ακόμη χειρότερα είχαν τα μπλόκα, τις εκτελέσεις, τη φυλακή, τα βασανιστήρια, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τη λεηλασία της πόλης, τα καμένα σπίτια, τους βιασμούς, τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας… Και όμως άντεξαν… κουρασμένοι, εξαθλιωμένοι, πληγωμένοι όσο κανένας άλλος λαός στην Ευρώπη προσπάθησαν και δούλεψαν σκληρά και έδωσαν τον αγώνα τους για προκοπή, δικαιοσύνη και εθνική αξιοπρέπεια. Τούτος ο λαός κάποτε προσπάθησε να ξεχάσει, για να μπορέσει να υπάρξει ξανά. Σήμερα οφείλει να ξαναθυμηθεί, επειδή έχασε το νήμα που τον συνδέει με την ιστορία του!...

*Πηγή του κειμένου είναι άρθρα του διαδικτύου με κάποιες διαφοροποιήσεις, για τις ανάγκες της εορτής μας.


 


Απόσπασμα από την κλασική ταινία του Charlie Chaplin "The Great Dictator" - "Ο μεγάλος δικτάτορας".


Η ομιλία του Τσάρλι Τσάπλιν, στον επίλογο της ταινίας:

      Λυπάμαι, αλλά δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας. Δεν είναι δική μου υπόθεση. Δεν θέλω ούτε να βασιλέψω, ούτε να κατακτήσω κανέναν. Θα ήθελα να βοηθήσω όλο τον κόσμο, αν μπορούσα. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, λευκούς. Όλοι επιθυμούμε την αλληλεγγύη, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων. Να ζούμε με την ευτυχία των άλλων και όχι με τη δυστυχία τους. Δεν θέλουμε ούτε να μισούμε, ούτε να περιφρονούμε.

      Στον κόσμο αυτόν υπάρχει χώρος για τον καθένα. Η καλή Γη είναι πλούσια και μπορεί να παρέχει για όλους. Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη κι ωραία, αλλά χάσαμε αυτό το μονοπάτι. Η πλεονεξία δηλητηρίασε τις ψυχές των ανθρώπων, ανύψωσε τους φραγμούς του μίσους, μας καταδίκασε στη δυστυχία και στη σφαγή. Ορίσαμε την ταχύτητα, αλλά κλειστήκαμε στον εαυτό μας. Η εκμηχάνιση προσφέρει αφθονία αλλά μας έχει αφήσει σε ένδεια. Η επιστήμη μάς έκανε κυνικούς, η ευφυΐα μας σκληρούς και άξεστους. Σκεφτόμαστε πολύ και αισθανόμαστε ελάχιστα.

      Περισσότερο κι από τις μηχανές, χρειαζόμαστε την ανθρωπιά. Πιο πολύ από την επιδεξιότητα, χρειαζόμαστε την καλοσύνη και την ευγένεια. Χωρίς αυτές τις αρετές, η βία θα κυριαρχήσει στη ζωή και όλα θα χαθούν.

      Σε αυτούς που με ακούνε, λέω: Μην υπακούτε στους αγροίκους, που σας περιφρονούν και σας σκλαβώνουν, που σας δυναστεύουν τις ζωές. Ανθρώπους που σας λένε τι να κάνετε, τι να σκεφτείτε και τι να νιώσετε! Που σας μεταμορφώνουν σε κοπάδι, σε κρέας για τα κανόνια. Μην υποχωρείτε μπροστά σε αυτά τα εκφυλισμένα όντα, στους εγκέφαλους και τις καρδιές των μηχανών! Δεν είστε ούτε μηχανές, ούτε κοπάδι, είστε άνθρωποι! Φέρετε την αγάπη της ανθρωπότητας μέσα στις καρδιές σας, δεν μισείτε! Μόνο όσοι στερήθηκαν την αγάπη μισούν! Οι στερημένοι και οι αφύσικοι!

      Μην αγωνίζεστε για τη σκλαβιά, αγωνιστείτε για την ελευθερία! Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη, να δημιουργεί τις μηχανές, να δημιουργεί την ευτυχία! Εσείς έχετε τη δύναμη να δημιουργήσετε την ευτυχία, να εμπνεύσετε μια όμορφη κι ελεύθερη ζωή, να κάνετε αυτή τη ζωή μια υπέροχη περιπέτεια!

      Ας αγωνιστούμε για ένα καινούργιο κόσμο, με ευκαιρίες και δουλειά για όλους, μέλλον για τους νέους, ασφάλεια για τους ηλικιωμένους. Ας αγωνιστούμε για ένα κόσμο δικαίου, όπου η επιστήμη και η πρόοδος θα φέρουν ευτυχία σε όλους!


 


   

ΝΕΑ ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ  

   

Ο ΚΑΙΡΟΣ  

   
© 1o ΓΕΛ ΝΙΚΑΙΑΣ